czwartek, 1 października 2026

Biegowy rachunek sumienia - wrzesień 2026

                   Wrzesień, to miesiąc, który kojarzy się powrotem dzieci do szkoły i końcem wakacji. Dni są nadal coraz krótsze, ale pogoda za to jeszcze nie daje za wygraną i można trafić piękną pogodę. Dodatkow liście nabierają pięknych kolorów i w lesie jest kolorowo jak w piosence kolorowe kredki. Nie polecam słuchania tego podczas biegania, a szczególnie na zawodach. Kolory, kredki ok. A jak wygląda to biegowo? Otóż, wrzesień był dosyć obfity w startach w zawodach, bo startowałem aż w trzech zawodach. Oto one:

1 - 05.09.2026 - VI Mistrzostwa Polski Kolejarzy - Tczew - 10 km - Czas - 44:47.

Te zawody były ciężkie, ale udało mi się i tak bardzo dobry uzyskać.

2 - 06.09.2026 - VII Bieg o Puchar Wójta Gminy Zblewo - Twardy Dół - 5 km - Czas - 21:19.

Te zawody były rewelacyjne, bo tutaj osiągnięty czas jest moją życiówką.

3 - 13.09.2026 - XIII Grodzisko Cross - Owidz - 6,7 km - Czas 29:40.

Idąc za ciosem kolejne bardzo udane zawody pomimo iż trasa była ciężka, to czas miałem bardzo dobry.

                   Tak to wyglądało jeśli chodzi o starty w zawodach. Gdyby choroba mnie nie złapała, to jeszcze bym miał start w zawodach w Skarszewach, ale niestety nie dało rady. Wracając do podsumowania miesiąca, to wygląda, to tak:

W miesiącu wrześniu miałem 11 dni biegowych. W ciągu tych 11 dni biegowych przebiegłem tylko 154 km. Są wliczane też zawody. Średni dzienny dystans we wrześniu w ciagu 30 dni wyniósł 5,133 km. Średni czas we wrześniu w ciągu 11 dni wyniósł 5:05/km.

Podsumowanie ogólne. Łączny dystans liczony od 1 kwietnia do 30 września - wynosi 1340,5 km.

Podsumowując wrzesień, to ten miesiąc początkowo zapowiadał się bardzo dobrze, ale od 14 września przez chorobę straciłem 11 dni biegowych. No szkoda tego, bo by było pięknie. No, ale nie ma co się poddawać i biegać dalej. Zobaczymy co przyniesie październik.

niedziela, 13 września 2026

XIII Bieg Grodzisko Cross - ,,Sokole oko".

                   Dzisiejszego dnia, czyli 13.09.2026 odbył się XIII Bieg Grodzisko Cross. Do wczoraj nie wiedziałem jak pojadę na zawody. Najpierw dzwoniłem do jednego kolegi Zenka potem do drugiego kolegi Krzysia. No i ostatecznie pojechałem z Krzyśkiem. Także skoro wiedziałem, że z Krzysiem pojedziemy, to zgadaliśmy się wczoraj i umówiliśmy się na dzisiaj na godzinę 10. Dlatego zostałem sobie dzisiaj na noc w Zblewie. Rano sobie wstałem przed ósmą i jebnąłem sobie kawę - zresztą jak zwykle. Kawa daje mi siłę i moc. Wtedy o godz chwila przed dziesiątą przyjechał po mnie dziadek. Jak to zawsze z dziadkiem bywa - jest wesoło. Ja od początku czułem, że to będzie mój dzień. No takie moje przeczucie było. Bo obliczając to matematyczno-psycho-fizycznie - jest to dla mnie zielone światło - tak jakby pirani (taka ryba co pożre wszystko) - wrzucić mięso krwiste jak cholera - i w ułamku sekundy tego nie ma - trasa jest wymagająca!!! Cieszyłem się jak dziecko, że mogę siebie sprawdzić w roli ultra. To tak jakbym dzisiaj pobiegł 6,7% ultra. Licząc standardowe ultra setkę. Ze zblewa wyjechaliśmy do Owidza o godz. 09:58.34. Kilkanaście minut jazdy było wesoło. Gadaliśmy różne głupoty i po około dwudziestu minutach my bylim w kroejszy. Zaparkowaliśmy przy rzece wspomień, czyli przy Wierzycy. Udaliśmy się potem do biura zawodów po pakiety. Wtedy ja musiałem iść do glopa zrobić klopa. Porozmawialiśmy sobie z biegaczami, a ja też nawet z drugiego Sokoła, bo fajnie dla mnie jest jak są dwie ekipy z jednej gminy. Ja patrzę to na to z tej strony. Wtedy, cały czas pozytwnie patrząc na pozytywny dzień - chociaż pogoda ponura, ale za to ciepła - nadal czułem się wspaniale. Następnie zacząłem rozgrzewkę i razem z Krzyśkiem sobie z początku potruchtaliśmy lekko. Spotkałem trenera, który rozmawiał z resztą naszej ekipy. Gdy już potem trochę było rozgrzewki, to wtedy ja sam zacząłem robić sprinty. Standardowo robię ich albo cztery albo pięć, to zależy co chcę pobiec. Jeszcze do mnie trener powiedział, że za szybko to robię. Ja powiedziałem, że jest dobrze. Humor mi cały czas dopisywał aż do startu. Przed startem jeszcze spotkałem pana Tomka - mój były nauczyciel WF-u z podstawówki. Chwilę porozmawialiśmy i było około 10 minut do startu, to dla bezpieczeństwa włączyłem sobie już GPS-a, żeby na spokojnie się namierzył. Z racji tej, że wcześniej był start Nordik Walking - dla nieświadomych nieświadomie - jest to dyscyplina marszu z kijkami. Zaśmiałem się, że jak nie będę mógł bigać, to się przebranżowię na tę dyscyplinę. Chociaż i tak wolę biegać. Chwilę przed startem udaliśmy się kawałek dalej do miejsca, gdzie była zaznaczona zielona linia i od niej po chwili odbył się start. Godzina dwunasta i zaczęło się. Zaczął się start trzynastej edycji biegu. Jak zwykle początek biegu - nie dałem porwać się emocjom i na spokojnie zacząłem pierwszy kilometr. Zaplanowane miałem 4:40/km, a czas wyniósł 4:45/km, czyli początek na moją korzyść. Czułem się bardzo dobrze i drugi kilometr namierzałem się stabilizując sobie dystans czego efektem był czas 16s lepszy i wyniósł 4:29/km. Trzeci kilometr był prawie połową trasy, to motywacja rosła i czas był tylko o 5s gorszy - wynosząc 4:34/km. Apogeum szybkości był czwarty kilometr, czego efektem był czas o 14s lepszy - wynoszący 4:20/km. To było trochę za szybko, ale suma sumarium wyszło i tak to czego chciałem nawet jesli piaty kilometr wyniósł 12s gorzej, czyli 4:32/km. Tutaj ten ostatni kilometr był bardzo ciężki. Czułem się bardzo ciężko, ale przyspieszyłem, bo czas ostatniego (pełnego) km poprawiłem o 10 s, gdzie wyniósł 4:22/km. Wtedy czułem się jeszcze gorzej. Do mety zostało 700 m. i czułem, że jest ciężko, ale walczyłem do końca. Końcówkę jeszcze nasze Sokoły biegły i ich dogoniłem. Na koniec trener z nami jechał rowerem i nas dopingował. Ja leciałem ile sił w nogach i na koniec jeszcze dałem sprinta i z pięknym czasem wynoszącym 29:40.5 mogę być z siebie zadowolony. Tutaj też duża zasługa trenera, który nas motywował ,,jeszcze chwilę 300m do mety. Dawajcie, dawajcie!!! To było piękne. Gdy przekroczyłem metę, to padłem na glebę na trawę, bo czułem się słabo, ale za to jaki szczęśliwy, bo czas, który zakładałem był o około półtorej minuty lepszy. Po chwili powstałem i ustawialiśmy się do zdjęcia grupowego. Pstryk i gotowe. Pamiątka jest. Będąc szczęśliwym dzisiaj biegaczem - zaś poczułem się super. Po chwili pogadałem sobie z innymi biegaczami i poszedłem do samochodu się przebrać. Jednak przy naszym aucie był jeden z biegaczy i mnie namawiał żeby wejść do rzeki. Z początku będąc sceptycznie nastawiony, bo w tym miejscu w rzece było dosyć głęboko i po chwili umówiliśmy się, że gdy coś się stanie, to drugi wskakuje. Ja na to jak na lato. Ten kolega wskoczył pierwszy. Gdy widziałem, że bez problemu pływa, to gdy już wychodził z wody, to podałem mu ręki i potem ja wskoczyłem. Było super, ale się trochę bałem. Jednak jak już fajnie było, to po chwili wyszedłem z wody. Za odwagę dostałem czapkę taką gumową do plywania i się zaśmiałem - pierwszy trening morsowania zaliczony. Podziękowałem, że mnie namówił i w miłej atmosfrrze poszedłem do auta się przebrać i wtedy poszedłem na kawę, bo dawali dla biegaczy. Chwilę pogadałem sobie z każdym i nawet drugi raz zaczepił mnie pan Tomek i zapytał - jaki najdłuższy bieg biegałem. No i powiedziałem, że ze Szczecina do Kołobrzegu ultra 151 km. Chwilę jeszcze pogadałem z innymi biegaczami i powoli z Krzysiem udaliśmy się na scenę, gdzie będzie podsumowanie zawodów. Około godziny 14:30 zaczęło się rozdanie nagród dla najlepszych. Cieszyło, to bardzo, że nasze Sokoły licznie stanęli na podium. Nawet po dwie osoby w jednej kategorii wiekowej. To był piękny dzień dla nas zielonych. Jeszcze fajnie poszło nam jako drużyna, bo zajęliśmy pierwsze miejsce. Zresztą drugie Sokoły też bardzo ładnie pobiegli. Wspomnę jeszcze, że fajnie mi się biegło trasę z Maksem z TG Sokół Zblewo - Maks dzięki za motywację i może w jakiś zawodach razem jeszcze się pościgamy, bo dzisiaj i tak to był mój max. Na koniec było jeszcze losowanie dodatkowych nagród. Dużo osób wylosowało jakieś nagrody, ale też się ucieszyłem, bo też padł mój numer startowy i dostałem koszulkę. Nawet w kolorze zielonym - pod kolor barw klubu. Na całkowity koniec było losowanie nagrody głównej, czyli rower. Tutaj wygrać mogły nawet osoby, które już dostały wcześniej nagrody. No i rower wygrała jedna pani z numerem 46. Po zakończeniu pojechaliśmy w dobrych nastrojach do domu.

                      Podsumowując te zawody, to na początek powiem, że zawody były zorganizowane świetnie. Gratulacje dla wszystkich zawodników, dla organizatorów, wolontariuszy oraz służb mundurowych. Brak zastrzeżeń co do organizacji. Daje mi to zielone światło do tego aby za rok znowu tutaj powrócić do Owidza, bo warto. Natomiast jeśli chodzi o mnie, to strzeliłem w dzień ,,sokolim okiem" i te zawody uważam za bardzo udane. Dzięki Artur za wspólną odwagę do wejścia do wody i za czapeczkę.

niedziela, 6 września 2026

VII Bieg o Puchar Wójta - ,,Przebudzenie smoka"

                Po wczorajszych zawodach (w Tczwie na dystansie 10 km), w których pogoda nie rozpieszczała i warunki były ciężkie - kolejnym sprawdzianem były zawody na Leśniczówce obok Twardego Dołu, przy jeziorze Niedackim. Tutaj role się odwróciły - pogoda dopisała. Poniżej przedstawimy to w pigułce.

                Tego, co tego dnia się wydarzyło, to by się niespodziewali nawet Indianie Tarahumara, bo na te zawody pojechałem z Dżekim oraz Beatą. To był kosmicznie wariacyjny wyjazd z takim trio. To było w stylu Tri Talone. Wcześniej umówieni przez heloł moto - zgadaliśmy się jak gęsi do szeregu. Dżeki z Beatą przyjechali po mnie na domki około godziny 10:40. Wcześniej przygotowany siedziałem sobie przed domem na krzesełku niczym Zucerro w teledysku Baila Morena. Ja byłem ubrany na zielono niczym przebojowe warzywa Bondjuel w barwach klubowych K S Sokół Zblewo. Po kilku minutach dojechaliśmy na leśniczówkę. Beata zaparkowała tak jak na kursach po zdanym egzaminie (nie żeby coś - ale ja nie potrafię jeszcze). Po chwili przygotowywaliśmy się. Ubraliśmy się na cebulkę. Było mi trochę zimno, ale tak ma być. Spotkaliśmy naszego kolegę z marszy na orientację - Spadika. Jak zwykle pełen pozitiv. Jeszcze na pozitiv egzaminu na prawo jazdy trochę sobie poczekam. Potem poszliśmy do biura zawodów po pakiety startowe. Rozmawialiśmy z innymi biegaczami. Jedni traktują to tak na poważnie jakby mieli ubrać krawat i iść do biura namieszać w papierach, zaś inni całkowicie fristajlo rakamako for. Takie podejście, to nasza trójka miała, bo prawda Mariuszkowa jest taka - im bardziej się spinasz - tym gorzej, bo wyniku nie zrobisz. No i jak to zawsze bywa zanim robiliśmy rozgrzewkę, to zawsze ta toaleta. Nie żeby jedynka, ale dwójka!!! Ah te dwójki. Du ju hev drobne? No i gdy już byliśmy lżejsi o 800 mg (mikrogramów), to poszliśmy robić rozgrzewkę. Zanim jednak udaliśmy się na rozgrzewkę, to robiliśmy sobie fotki. Ja z Sokołami i potem nasza święta trójca Lupino. Wyglądaliśmy jak profesjonalni biegacze. Beatka jak zwykle drobna dziewczyna, ale charakter twardo postawiony jak ze stali nierdzewnej, bo przyjechała na zawody, żeby tą piątkę utopić w jeziorze. Dżeki niczym Viking strzeżony swojego miejsca i polujący z łukiem strzelającym do piątego koła od wozu. Ja po wczorajszym dniu przyjechałem wołać do Boga THE FLAME o zemstę za wczoraj. No i z radością na uśmiechu poszliśmy zacząć rozgrzewkę. Z początku lekkie rozbieganie, żeby nogi się rozbujały jak za młodu my na huśtawce. Następnym zadaniem były sprinty. Kiedyś mieliśmy kolegę Marka Szpręgę pseudonim sprinter. Robiliśmy 4x po około 100m ile fabryka dała, żeby nogi wiedziały, że mają zapierdalać. Po to je zatrudniłem, żeby szli jak kuna w agreście. We trójkę zrobiliśmy sprinty, a wtedy zaczął padać deszcz. Dla mnie to było jak grom z nieba, bo jeśli taka pogoda będzie dłużej, to cały misterny plan pójdzie w pizdu. Na szczęście, to było tylko takie małe załamanie i to były Tears of the Sun, czyli łzy Słońca. Po rozgrzewce ponieśli mnie diabli do babki klozetowej i musiałem wydusić to z siebie. Beata z Dżekim przeczekali chwilę ten deszcz, no i później przed startem spotkaliśmy się. Jak to przed startem bywa - każdy sobie życzy powodzenia i jest miła atmosferka. Po chwili wójt trzymał pistolet i było odliczanie od pięć do zera i padł strzał niczym moc z super snajperki. Tuta poczułem zupełnie coś innego niż wczoraj - poczułem wielką energię!!! Od początku wiedziałem czego chcę i od początku biegłem tyle ile mogłem, ale też z rozwagą. Pierwszy kilometr zacząłem bardzo dobrze i wiedziałem, że jest dobrze, bo czas wyniósł 4:17/km. Nie chcąc za szybko drugiego kilometra przebiec - próbowałem zwolnić, ale świadomość uświadomiona przez świadomość do pierwiastka pi - nie pozwoliła mi na to, bo przecież biegam u siebie, na moich trasach, które biegam na codzień - no i nawet diabeł mnie nie zatrzymał, a czas był jeszcze szybszy i wyniósł 4:13/km. Wtedy miało być regulowanie tempa i chciałem ze wszystkich sił to trzymać, ale trzeci kiometr zwolniłem aż o 12s i czas wyniósł 4:25/km. Myślałem, że już będzie zero czyli nic, ale nie nie Mariuszek. Trenujesz tutaj na codzień - nie poddawaj się!!! To pomogło!!! Czwarty czas poprawiłem o 5 sekund i wyniósł 4:20/km. Kryzys zażegnany!!! Motywacji dostałem i mówię do siebie dawaj - ostatni kilometr!!! Otuchy jeszcze mi dodał 700m przed metą trener i mówił dawaj Mariusz końcówka 700m!!! To co tutaj się stało, to było niczym przebudzenie smoka. Gdy trener podniósł mnie na duchu, to wtedy przyspieszyłem, ale jeszcze nie na maksa. Ten maks, to 100m przed metą - pobiegłem na zabój!!! Czego efektem był czas 4:02/km. Całkowity czas wyniósł 21:19 i to jest moja życiówka na 5 km, która została pokonana z 27.06.2026 w Tczewie z Flex na 5 km, gdzie czas wynosił 21:46. A więc czas został pokonany o 27s. Wbiegając na metę czułem się przez chwilę ciężko, ale szybko doszedłem do siebie. Po chwili kibicowałem kolejnym zawodnikom i z naszego Sokoła, z drugiego i wszystkim, którzy wbiegali na metę. Po chwili biegł Dżeki na metę z czasem 22:50, czyli po około półtorej minuty po mnie. Po czterech minutach i pięciu sekundach po Dżejku - na metę wbiegła Beata z czasem 26:55. To było piękne - nasza trójka pobiegła pięknie i wszyscy jesteśmy zadowoleni z wyniku. Po chwili rozmawialiśmy sobie z kolegami i innymi biegaczami i poszliśmy na wyżerkę na ognisko. Piekliśmy sobie kiełbaski jak za starych dawnych lat na marszach na orientację. Poczułem się jak niezorientowany w orientacji i wariacji. Gdy już sobie wyżerkę zrobiliśmy, to wtedy udaliśmy się na zakończenie zawodów, czyli rozdanie nagród dla najlepszych. Podium było tak obsadzone, że większość kategorii wiekowej zajęli nasze zielone Sokoły. A zdarzało się, że nawet dwie osoby z jednej kategorii byli na podium. Po rozdaniu nagród impreza była zakończona. Na koniec było losowanie nagród, ale to było tak, że jedna dziewczynka miała typować numery niczym maszyna w totolotka. Po wszystkim jeszcze wszyscy poszliśmy zrobić sobie wspólne zdjęcie z wójtem.

                         Podsumowując te zawody, to muszę przyznać, że organizacja imprezy była na wielkim poziomie. Zawody były przygotowane perfekcyjnie, ale był jeden mały kruczek - taki jak zawsze jest pisany drobnym druczkiem, żeby nie można było się rozczytać - trasa biegu miała być jednak dycha, bo te tereny pozwalają na to by zorganizować taki dystans i mam trochę do tego żal, ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Na zakończenie jeszcze raz bardzo wielkie gratulacje dla Beaty i Dżekiego, żeście mi dali tą - chyba nawet swoją energię, bo z wami czułem się świetnie i dzięki Wam ,,Mam super moce"!!! Mam nadzieję, że jak czas pozwili, to nie raz wyjedziemy na wspólne zawody - tego życzę nam.

VI Mistrzostwa Polski Kolejarzy 2026 - ,,Niewypał z pięknym finishem"

                   Dzisiejszego dnia - tj. 05.09.2026 - odbyły się zawody w Tczewie, które zaliczają się do GP Tczewa. Są to też zawody zaliczane do mistrzostw Polski kolejarzy. Moim zadaniem na tych zawodach miało być sprawdzenie siebie jak będę się czuł biegając tydzień temu też w zawodach w Tczewie. Tamten start był bardzo udany i wykonany w mistrzowskim stylu. Te zawody były troszkę inne i też inaczej się biegało. Dodatkowo pogoda nie dawała za wygraną i silny wiatr połączony z opadami deszczu nie wróżył nic dobrego, ale zawsze jest jakiś pozytyw w negatywie w tych warunkach. Zaczniemy po kolei.

Do dnia wczorajszego nie wiedziałem jak pojadę na zawody. Myślałem, że będę musiał wstać szybko rano i 6:30 jakoś jechać pociągiem i prawie 3,5 godziny spędzić w Tczewie. Pogoda nie rozpieszczała tym bardziej, że co chwilę popadywał deszcz. Jednak wczoraj napisałem na grupie, czy ktoś ma jakieś wolne miejsce w samochodzie i pojedzie na zawody. Okazało się, że kolega klubowy Zenek Hartuna miał miejsce i już wiedziałem, że pojadę z nim na zawody. Dlatego mogłem sobie dzisiaj dłużej pospać. Byłem w Zblewie na noc, więc z Zenkiem się umówiliśmy, że jedziemy o 8:30 do 8:40. Wstałem sobie o 7:30 i tradycyjnie wypiłem z rana kawę, bo uwielbiam kawę. Zapakowałem sobie rzeczy i wyszedłem z domu o godzinie 8:30. Wszedłem do sklepu po zakupy, czyli napoje izotoniczne i kreta. Ten taki szczór co udrażnia rury i zaniosłem mamie. Wtedy wróciłem na stację i kiełbaskę sobie zjadłem. Za chwilę nadjechał samochodem Zenek i wyjechaliśmy do Tczewa. Po drodze sobie porozmawialiśmy na różne tematy. Wiadomo jak sobie pogadasz, to czas mija bardzo szybko. W Tczewie byliśmy przed 10:00. Mieliśmy do zawodów godzinę, więc nawadnianie, toaleta oraz rozgrzewka. Ja ubrałem się cienko przed startem, bo wiedziałem, że pomimo iż jest zimno, to na trasie i tak się przegrzeję, dlatego bluzę z długim rękawem zostawiłem w aucie. W rozgrzewce zrobiłem sobie 4 sprinty. Tak żeby poczuć szybkość. Po rozgrzewce ponownie toaleta. Wtedy jeszcze pogadaliśmy z resztą drużyny z dziewczynami. Jeszcze mówiłem, że czuję formę i polecę na 4:18/km, albo nawet 4:15/km. Było super samopoczucie. Bomba, która miała wybuchnąć - czekała. Po chwili każdy sobie życzył powodzenia i ja tak około 8 minut przed startem włączyłem GPS-a w zegarku, żeby się namierzał. Zbliżał się moment startu i przed rozpoczęciem ustawialiśmy się do zdjęć drużynówek i gdy wszystkie drużyny już miało fotki to potem śpiewaliśmy hymn Polski i było widać powagę sytuacji tych zawodów. To nie są żarty. Tutaj trzeba zasuwać. Po skończonym hymnie oklaski i padł strzał i się zaczęlo - godzina zero o 11. Tak jak zaczęliśmy i ta bomba, która miała eksplodować - niewypaliła. Pierwszy czas wyniósł 4:27/km. Pomyślałem sobie, że to jest za wolno i lekko przyspieszyłem. Efektem tego był drugi kilometr, który miałem w czasie 4:15/km. Gdybym jeszcze przyspieszył, to bym zbliżył się do tego co sobie zaplanowałem. No, ale jak to mówią - mierz siły na zamiary i trzeci kilomttr był tego dowodem i czas wyniósł 4:33/km. Od tego momentu wiedziałem, że już może być ciężko zrobić lepszy wynik niż ten co sobie założyłem, czyli dycha w 43 minuty. Co prawda walczyłem jeszcze jak mogłem i robiłem co mogłem by jeszcze coś z tego czasu wyłuskać i niestety czwarty czas był jeszcze gorszy, bo wyniósł 4:36/km. Tutaj starałem już korygować stabilne tempo, ale nie było tej mocy i piąty czas był najgorszy w całym biegu, bo wyniósł 4:40/km. No, ale dostałem takiego oświecenia, że zaraz będzie powrót. No i gdy wszedłem na zakręt powrotu, to zaraz automatycznie zrobiło się bardzo zimno, bo nawrotka była niestety pod wiatr, a dodatkowo zaczął padać deszcz, czyli hardkore w 100%. No, ale skoro najgorszy czas już był - bynajmniej na razie, to chyba będzie potem coraz lepiej. W trakcie zawodów nie wiadomo co będzie, więc zachowałem zimną krew, a tego efektem był szósty czas, który przebiegłem w czasie 4:33/km. Warunki dalej były ciężkie, ale jakoś próbowałem się ratować z opresji i siódmy czas był podobny do tego i wyniósł sekundę gorzej, czyli 4:34/km. Wiatr i deszcz się uspokoił, więc i czas lepszy, bo ósmy czas wyniósł 4:25/km. Tutaj były czarne myśli - bo wychodziło mi, że ta dycha będzie w czasie 45 minut, a nie tak jak zakładałem w 43 minuty. Żeby do tego nie doszło, to dostałem tutaj wiatr w żagle i trochę jeszcze przyspieszyłem, a dziewiąty czas wyniósł 4:24/km. Ostatni kilometr to blisko mety i pościg za Zenkiem. To też motywowało mnie do szybszego biegania. No i ostatnie metry, to był szybki sprint i lekko szybciej pobiegłem od Zenka. Jednak tutaj nie ma co porównywać, bo Zenek jest 20 lat starszy ode mnie. Udało się przetrwać tę katorgę, a ostatni czas - najlepszy wyniósł 4:14/km. Całość ostateczny czas wyniósł 44:47.3. Udało się poniżej 45 minut. Byłem szczęśliwy i walka była do końca. 

                Po przekroczeniu mety dostając medal reszta sokołów czekało na nas i gratulowali nam wyników. Po chwili Zenek gdzieś poszedł, bo chciałem wziąć rzeczy i się przebrać. Gdy chwilę później znalazłem Zenka, to przebrałem się w długie spodnie i bluzę, bo było zimno. Poszliśmy z Zenkiem na ciepłą zupę i tam czekaliśmy na rozdanie nagród. W klasyfikacji open wśród kobiet drugie miejsce miała nasza Kamila Grzonka z czasem 39:47.26. W klasyfikacjach wiekowych podium jeszcze zajęła Ania Skalska zajmując drugie miejsce w swojej kat K 40-49 z czasem 43:43.27. Wśród mężczyzn mieliśmy też dwa miejsca podium - Pierwsze podium - w swojej klasyfikacji wiekowej M 30-39 3 miejsce zajął Krzysztof Baranowski z czasem 35:33.45. Drugie podium - w swojej klasyfikacji wiekowej M 60-69, którą wygrał - zajął Zenek Hartuna. Jego czas wynosił 44:51.74. Cztery miejsca na podium naszych sokołów było wsoaniałe. Piątym podium było nasze drugie miejsce w klasyfikacji drużynowej, gdzie nasza drużyna zajęła drugie miejsce. Po rozdaniu wszystkich nagród najlepszym było zakończenie imprezy i z Zenkiem razem jechaliśmy do domu. Jeszcze spotkała nas taka ulewa, że musieliśmy zawrócić, bo policja stała i kierowała ruchem i zawróciliśmy i inną trasą pojechaliśmy do domu.

                    Podsumowując te zawody, to powiem tak: - Były on bardzo udane pod wzglem organizacyjnym pomimo iż nie było losowania na zakończenie, to ze strony organizacyjnej - impreza zorganizowana bardzo dobrze, ale warunki były fatalne. Ten dzień pokazał, że bez dobrego dnia - wyniku się nie zrobi - i tak było. Z drugiej strony drugie 5 km - miałem lepsze od pierwszej piątki, bo czas pierwszej piątki wynosił 22:34. Zaś druga połowa wyniosła o 13s lepiej. No i może tak miało być!!! Jutro bieg w Twardym Dole na 5 km i zobaczymy co to będzie.

niedziela, 30 sierpnia 2026

Biegowy rachunek sumienia - sierpeń 2026

                      Sierpień kojarzy już się ze zmianą barw liści z zielonych na różne kolory, czyli małymi kroczkami zbliża się jesień. Dni są coraz krótsze, a bieganie ma się bardzo dobrze. Ten miesiąc pokazał, że biegałem solidnie i rozsądnie. Czego efektem jest tak dobry kilometraż. W tym miesiącu przebiegłem wszystlkie 22 dni biegowe. No i w tym miesiącu wyglądało to tak. W sierpniu przebiegłem 324,72 km. Średni dystans dzienny wynosi 10,479 km. Natomiast średni czas wynosi 5:13/km. 

Łączny dystans - liczony od 1 kwietnia - wynosi 1186,5 km. To by były te statystyki. A poniżej porównanie lipca i sierpnia. 

W sierpniu miałem więcej przebiegniętych kilometrów niż w lipcu o 62,18 km. Średni dzienny dystans w sierpniu był lepszy o 2,01 km. Natomiast średni czas w sierpniu wyniósł 5:13/km i jest lepszy o 5s, bo lipcu wynosił 5:18/km. 

         Podsumowując statystyki - sierpień uważam za bardzo udany, tym bardziej, że wczoraj miałem bardzo udany start w zawodach w Tczewie, bo 10 km przebiegłem w czasie 44:03.7. Zobaczymy co przyniesie wrzesień, oby też długie bieganie, bo to mi się podoba.

VIII Bieg nad Wisłą - ,,Majstrersztyk biegania"

                            Wczoraj, czyli 29.08.2026 odbył się bieg w Tczewie nad Wisłą na 10 km. To miał być bieg, w którym miałem założony cel - dycha w 44 minuty. Zawsze to co miałem poukładane w głowie czasowo - to tak było. Wczoraj też nie mogło być inaczej jak tylko zrobić to tak jak się należy. O biegu za chwilę, a teraz od początku:

Na zawody jechałem pociągiem ze Zblewa, bo najpierw przyjechałem od siebie z Bytoni do mamuśki. Posiedzieliśmy, pogadaliśmy i potem zjadłem obiad. Gdy była godzina 11:28, to wtedy wyszedłem na pociąg jadący trasą Tczew - Chojnce, gdzie w ten pociąg wsiadałem w Zblewie. Po siedmiu stacjach, czyli Pinczyn, Piesienica, Starogard Gdański, Szpęgawsk, Swarożyn, Rokitki Tczewskie i Tczew. Tutaj była stacja docelowa. Na miejscu byłem o 12:26. Długo się nie zastanawiając wyszedłem z pociagu i udałem się do biura zawodów. Szedłem około 15 minut, bo czasu miałem dużo i po tym jak trafiłem do biura zawodów - jeszcze nie odebrałem pakietu, a już spotkałem koleżankę Justynę, którą poznałem na zawodach w Skórczu. Poszedłem odebrać pakiet startowy i rozmawialiśmy dalej.  Następnie poszliśmy oddać rzeczy do depozytu, ale jeszcze zjadłem batonika i wypłem Oshee. Następnie się rozdzieliliśmy i ja poszedłem robić rozgrzewkę. Wtedy toaleta i czas na start. Jeszcze przed startem miałem problem z chipem, bo nie wiedziałem jak go dokładnie założyć. Wtedy przełożyłem go z prawej strony prawego buta po prawej stronie. Padł strzał, a ja jeszcze zawiązywałem lewy but. No, ale na spokojnie wystartowałem bez szarży i pierwszy kilometr wyniósł 4:25/km. Tak jak chciałem około sekundy lepiej, ale jest git. Drugi kilometr, to istny majstersztyk i tempo podtrzymane, a nawet lekko przyspieszyłem, bo czas wyniósł 4:21/km. Trzeci kilometr ustabilizowanie tempa i efektem tego było jeszcze szybsze tempo i czas wyniósł 4:17/km. Od czwartego kilometra zaczęły się małe góreczki, ale mi to nie przeszkadzało by dobre czasy dalej kręcić. Pomimo iż czas był słabszy, to samopoczucie bardzo dobre, a czas wyniósł 4:39/km. Piąty kilometr był też pod góreczki, ale czas był lepszy aż o 10s i wynosił 4:28/km. Następnie niecałe 200m była nawrotka i był powrót tą trasą co biegliśmy do piątki. Mówi się, że druga połowa z górki. No i faktycznie szło z górki czego dowodem był szósty czas wynoszący sekundę mniej, czyli 4:27/km. Od siódmego kilometra złapałem wiatr w żagle i czas wyniósł 4:18/km. Ósmy kilometr poczułem, że już meta niedaleko, ale lekkie zmęczenie było i czas wyniósł 4:19/km. Przedostatni kilometr wyniósł 4:23/km. Samopoczucie było bardzo dobre i ostatni kilometr był trochę lepszy od dziewiątki, ale z racji tej, że w złą stronę pobiegłem, to straciłem kilka sekund, ale ostatecznie czas wynosił 44:03.7. Na metę wbiegłem uradowany. Cel osiągnięty. Mam to!!! Dostałem medal i się cieszę. Po chwili na metę dobiegła nasza Ania i Wiesia, bo Kamila była o wiele szybciej na mecie. Zaś z chłopaków z klubu ja byłem ostani, a Jarek był chyba trzy mnuty przede mną, a Krzyś B. był najlepszy z nas chłopaków. Gdy wszyscy byli na mecie, to zrobiliśmy sobie wspólne zdjęcia. Następnie trochę się pokręciłem po bulwarze i spotkałem Justynkę. Nawet poszliśmy do punktu, gdzie był pomiar tkanki tłuszczowej. U mnie wyszło, że mam wszystko w normie, a nawet poniżej tego złego cholesterolu. Cieszę się z tego. Wtedy było rozdanie nagród i nasza Kamila była druga wśród kobiet. Ania S. wygrała swoją kategorię, a jeszcze Justynka się na podium też załapała i była trzecia. Po wszystkim jechałem do domu z Justyną pociągiem i pogadaliśmy w pociągu sobie. Doszedł do nas jeszcze gość co robił zdjęcia na trasie i powiedział do mnie, że mnie kojarzy. A ja sobie myślę skąd mnie kojarzy, a on, że z trasy biegu, bo jestem charaktereystyczny. Potem jeszcze z Justynką sobie potem pogadaliśmy i ja wysiadłem z pociągu w Bytoni.

              Podsumowując bieg - VIII dycha nad Wisłą, była bardzo udana. Tak jak sobie zaplanowałem - to osiągnąłem. 10 km w 44:03.7, jest bardzo dobrym osiągnięciem. Tym bardziej, że jako klub K S Sokół Zblewo osiągnęliśmy pierwsze miejsce. Co do organizacji, to ta impreza (w porównaniu do piątki z flexem) była świetnie zorganizowana. Jedynie pod koniec mogło być lepiej oznaczone, w którą stronę biec, ale jest ok. To było jedyne zastrzeżenie.

sobota, 1 sierpnia 2026

Biegowy rachunek sumienia - lipiec 2026

                    Miesiąc lipiec jest kolejnym miesiącem, w którym trwa lato. Miesiąc lipiec był miesiącem powrotu do pełnego biegania w miesiącu, gdzie nie opuściłem ani jednego dnia. Początek lipca zapowiadał się słabo, bo brałem udział w zawodach na niecałe 4 km i myślałem, że tych kilometrów w lipcu będzie mało. Drugie zawody, to był piękny bieg w Skórczu na 15 km i jeszcze na treningach troszkę km było i zaczynało to grać, ale nie do końca grało, bo na zawodach od trzynastego kilometra - brakowało mi kilometrów w nogach. Dlatego we wtorek po zawodach robiłem ostatni trening z grupą KS Sokół Zblewo i nawet trener mi nie rozpisywał treningów, bo zacząłem biegać swoje i musiałem dążyć do tego by tych kilometrów przybyło. Wtedy był przełom, bo o dnia nie poszedłem na trening we wtorek (taki bunt nastoletni Mariuszka) - bo nie idę biegać i koniec! Jednak żeby nie było, że bieganie jest opuszczone, to - biegałem 5 dni z rzędu!!! Nawet dzień przed zawodami i dzień po zawodach - poszedłem na trening. No i biegając na zawodach w Chojnicach na 5 km - brakowało mi sił w nogach i to była zemsta za wtorek, że nie szedłem na ten trening. No, ale przełomem była niedziela, gdzie przebiegłem (po sobotnich zresztą udanych mimo wszystko zawodach) 16,5 km i to był najdłuższy dystans w miesiącu. Dlatego wiedziałem, że przy tych kilometrach - nie przekroczę 251,56 km (rekordowy dystans z maja) w miesiącu. No a żeby to się udało, to następna niedziela - musi być 20 km!!! I była!! W tygodniu biegałem 12,5 km, a w czwartki 15 km. Ta sztuka się opłaciła i dzięki temu licznik podbił do 72,57 km - ustanawiając nowy rekor tygodnia z czerwca, gdzie wynosił 66,55 km - będąc dłuższy o 6,02 km. Jeszcze dodatkowo 40 km w lipcu dobiłem biegając wtorek i środę po 12,5 km oraz czwartek 15 km - co dało te dodatkowe 40 km. Dzięki temu licznik podbiłem bardzo wydoko, bo przekroczył 250 km. No i statystycznie wygląda to tak:

                      W lipcu przebiegłem 262,54 km. W lipcu miałem pełne 22 dni biegowe. Średni dzienny dystans w lipcu wynosił 8,469 km. Średni czas w lipcu wynosił 5:18/km. To wygląda to tak w lipcu, a poniżej porównanie z czerwcem:

                      Porównując czerwiec z lipcem, to w lipcu miałem o 43,16 km więcej niż w czerwcu. Średni dzienny dystans w lipcu wynosił o 1,156 km więcej niż w czerwcu. Średni czas w lipcu był lepszy o 2s niż w czerwcu. To tyle jeśli chodzi o porównania miesiąców.

                      Jeszcze taka mała statystyka na koniec - łączny dystans od 1 kwietnia do 31 lipca wynosił 861,78 km.

                      Podsumowując - miesiąc lipiec - początkowo nie zapowiadał się obficie biegowo, ale dzięki końcówce miesiąca oraz długie wybiegania - odrobiłem straty - a nawet przebiłem dystans z maja przekraczając majowe 251,56 km (różnica wynosi 10,98 km).

                       Plany na sierpień - jeden start na 10 km w Tczewie 29 sierpnia dokłanie. No tej dychy nie mogę zawalić jak to miało miejsce w czerwcu. Po prostu musi być udana. A kilometrowo? Planuję ponad 300 km przebiec jak nie 350 km. To już wtedy będzie pięknie.

niedziela, 19 lipca 2026

Chojnicka piątka - ,,na piątkę z minusem"

                  Dzisiejszego dnia - no dobra już jakby wczorajszego bo go piszę po północy - odbył się bieg w Chojnicach na 5 km. Przypomnę sobota 18.07.2026. Do piątku jeszcze nie wiedziałem jak pojadę na ten bieg. Jednak kolega dziadek jest jak ,,czyściciel zawodów" i po prostu już później wiedziałem, że jedziemy razem. Jeśli chodzi o mnie, to w czerwcu - miałem dość strat i z racji tej, że miałem dwa dni bieganie opuszczone przez chorobę, to na dodatek - miałem mało km. Teraz trafiło się tak, że w ten wtorek zrobiłem sobie - po poniedziałku - drugą z rzędu przerwę. No a jak są dwie przerwy z rzędu, to trzeba biegać 5x z rzędu wliczając w to zawody, dlatego biegałem wyjątkowo w piątek (dzień przed zawodami). Kilka dni przed zawodami dowiedziałem się, że są one na 17, czyli późno, a byłem przekonany, że rano. Ogółem to nie był problem, ale jakoś energia biegania ze mne spadła. Bóg THE FLAME jakby mnie opuścił i zostawił sobie mnie ,,na kolację", albo ,,wisienkę na torcie". A wracając do zawodów, to było to tak:


                       Gdy już wczesniej wiedziałem, że z dziadkiem pojadę na zawody, to się umówiliśmy, że wyjedziemy ze Zblewa o 14:00, to będąc u mamy wcześniej się zapakowałem i czekałem aż dziadek przyjedzie. Niespodzianką było, to, że jeszcze nie było 14-tej, a dziadek był u mamy. No to ubrałem buty i wyszedłem. Wyjechaliśmy o 13:50 od mamy. Ja będąc po wczorajszym treningu (w piątek jakby co) - nie czułem tych zawodów, ale czułem, że dostanę wpierdol. Po prostu czułem, że głowa chce, a nogi nie. Po drodze wiadomo żarty były, kto komu dojebie. Się śmiałem, że ja dziadkowi dojebie, a za chwilę mówiłem do dziadka, że skoro ja wygrałem w Skórczu z tobą, to dzisiaj ty mi dojebiesz, bo musi być po równo - raz ja wygrywam, raz ty. Gadaliśmy sobie i po około 50 minutach byliśmy w Chojnicach. Śmiałem się, że znam każdą ulicę tutaj, bo zdaję tutaj prawo jazdy i jak na razie bilans jest taki, że 6x nie wyjechałem z placu i 6x wyjechałem. To 13 raz musi być zdany, a czy będzie - może jo, bo muszę się najpierw zapisać. Gdy już znaleźliśmy miejsce parkingowe, to poszliśmy do biura zawodów po pakiety startowe. Poszukaliśmy naszych sokołów i zamieniliśmy sobie kilka słów z nimi. Wtedy jeszcze jeden typ co jest w naszym sokole zdenerwował mnie i dziadka, bo mówimy do niego, że też jesteśmy zielony sokół, a on ,, niebieski, zielony, a zaraz może filoetowy" - taka głupia odzywka. Wkurzył nas tym. No i jeszcze porozmawialiśmy sobie z taką fajną taką pozytywną dziewczyną Justyną, z którą tydzień temu na zawodach w skórczu rozmawialiśmy. No i trochę jeszcze poszliśmy robić rozgrzewkę i potem toaleta szybka i wtedy z dziadkiem się już nie widziałem. Dwie minuty przed startem włączyłem zegarek i sobie myślę, że już nie załapie gpsa. No i jeszcze mała wzmianka - biegałem w innych butach i nie byłem pewien jak w nich pobiegnę. No i gps o dziwo załapał w trakcie strzału, a ja miałem kilka metrów do pomiaru czasu, a początek był ciasny. No i z racji tej, że po toalecie miałem mało czasu, to ustawiłem się bardziej z tyłu. No i w końcu się zaczęło. Początek było tak ciasno, że nawet się nie przebijałem, bo nie chciałem za szybko biec, dlatego pierwszy km wynosił 4:42/km. Drugi czas był taki sam wynosząc 4:42/km. Od trzeciego przyspieszyłem i miałem czas 4:30/km. Postraszyli od czwartego km górką, ale ja na codzień na trasie trenuję po górkach i się dobrze czuję, więc czwarty km jeszcze był szybszy i wynosił 4:19/km. No i ostateczny - dzięki temu, że na stadionie przyspieszyłem - piąty km wynosił 4:18/km. Całkowity czas wyniósł 22:33. Ucieszyłem się z kolejnych zawodów i z wyniku też. Po mecie zauważyłem dziadka Krzysia i mi coś nie pasowało, bo zdziwiłem się, że był przede mną, bo ja go na starcie nigdzie nie widziałem. No i poszliśmy do samochodu się przebrać, ale ja jak zwykle roztrzepany, to zapomniałem wziąć skarpetek na przebranie i musiałem mieć ubrane te buty co w nich startowałem. Wziąłem bon na żywność, który był w pakiecie. Poszliśmy jeszcze na stadion i znowu spotkaliśmy Justynkę (te pozytywną dziewczynę), która zapraszała na śliwicką dychę. No szczerze powiem, że brzmi kusząco, bo dyszkę biec lubię. Wtedy poszedłem odebrać jedzonko - kiełbaskę z grila i porozmawiałem sobie z biegaczami. Jedna dziewczyna poznała mnie ze Skórcza i też na imię ma Justyna i też wariacyjna kobietka. No i poszedłem drugi raz po kiełbaskę, bo Krzysztof dziadek nie chciał, to wziąłem za niego. Czekając w kolejce poznałem tajemniczy - znajomy głos, który nie mógł należeć do nikogo innego jak do Zbyszka Świerczyńskiego. Co za spotkanie!!! Przypomnieliśmy zaraz sobie zawody, w których startowaliśmy. Wszystkie wizje miałem w oczach. Bardzo się ucieszyłem. To kurcze tak zleciało, bo Zbysiu ma już 78 lat i ciągle wygląda młodo. Szacun naprawdę szacun, że pomimo iż jest niewidomy, to biega. To jest piękne. No i gdy odebrałem drugą porcję, to porozmawialiśmy jeszcze z sokołami, bo byli z tyłu za Zbyszkiem i Kamila chciała mnie przekonać żebym słuchał trenera. Wiem, wiem, wiem, że ma racje, ale ja wolę biegać po swojemu i tyle. Chcę czuć radość, chcę czuć zmęcenie po długim wybieganiu i to mnie kręci. A czasy będą lepsze. Wtedy wszyscy poszliśmy na rozdanie nagród i losowanie nagród. Trochę to zajęło, bo były różne losowania. Mi udało się zdobyć karnet na siłownię w Chojnicach, ale niestety go nie wykorzystam, bo za daleko. Z naszej ekipy Kamila była trzecia na podium w swojej kategorii wiekowej i jeszcze pod koniec udało jej się wygrać los bon do sklepu biegacza o wartości 700 zł. Super dzień dla niej. Ja nie zazdroszczę, ale się cieszę - niech ma dziewczyna. Po wszystkich losowaniach pojechaliśmy do domu.


                          Podsumowując te zawody, to powiem tak - może i zrobiłem słaby wynik spowodowany piątkowym treningiem, ale za to czuję się bardzo dobrze, bo pobiegłem po raz kolejny te zawody z głową - początek wolniej - a później przyspieszyłem. Dałem podtytuł 5 z minusem, bo dzień przed zawodami się nie robi treningu dlatego 5 była o z takim minusem -. Z drugiej strony w tygodniu nie czułem, że jakiś wynik zrobię, ale źle też nie jest. Cieszy mnie to, że zawody są udane i wracam do swojego biegania. Niedziela 16,5 km już pobiegłem, ale o tym na fb.