niedziela, 13 września 2026

XIII Bieg Grodzisko Cross - ,,Sokole oko".

                   Dzisiejszego dnia, czyli 13.09.2026 odbył się XIII Bieg Grodzisko Cross. Do wczoraj nie wiedziałem jak pojadę na zawody. Najpierw dzwoniłem do jednego kolegi Zenka potem do drugiego kolegi Krzysia. No i ostatecznie pojechałem z Krzyśkiem. Także skoro wiedziałem, że z Krzysiem pojedziemy, to zgadaliśmy się wczoraj i umówiliśmy się na dzisiaj na godzinę 10. Dlatego zostałem sobie dzisiaj na noc w Zblewie. Rano sobie wstałem przed ósmą i jebnąłem sobie kawę - zresztą jak zwykle. Kawa daje mi siłę i moc. Wtedy o godz chwila przed dziesiątą przyjechał po mnie dziadek. Jak to zawsze z dziadkiem bywa - jest wesoło. Ja od początku czułem, że to będzie mój dzień. No takie moje przeczucie było. Bo obliczając to matematyczno-psycho-fizycznie - jest to dla mnie zielone światło - tak jakby pirani (taka ryba co pożre wszystko) - wrzucić mięso krwiste jak cholera - i w ułamku sekundy tego nie ma - trasa jest wymagająca!!! Cieszyłem się jak dziecko, że mogę siebie sprawdzić w roli ultra. To tak jakbym dzisiaj pobiegł 6,7% ultra. Licząc standardowe ultra setkę. Ze zblewa wyjechaliśmy do Owidza o godz. 09:58.34. Kilkanaście minut jazdy było wesoło. Gadaliśmy różne głupoty i po około dwudziestu minutach my bylim w kroejszy. Zaparkowaliśmy przy rzece wspomień, czyli przy Wierzycy. Udaliśmy się potem do biura zawodów po pakiety. Wtedy ja musiałem iść do glopa zrobić klopa. Porozmawialiśmy sobie z biegaczami, a ja też nawet z drugiego Sokoła, bo fajnie dla mnie jest jak są dwie ekipy z jednej gminy. Ja patrzę to na to z tej strony. Wtedy, cały czas pozytwnie patrząc na pozytywny dzień - chociaż pogoda ponura, ale za to ciepła - nadal czułem się wspaniale. Następnie zacząłem rozgrzewkę i razem z Krzyśkiem sobie z początku potruchtaliśmy lekko. Spotkałem trenera, który rozmawiał z resztą naszej ekipy. Gdy już potem trochę było rozgrzewki, to wtedy ja sam zacząłem robić sprinty. Standardowo robię ich albo cztery albo pięć, to zależy co chcę pobiec. Jeszcze do mnie trener powiedział, że za szybko to robię. Ja powiedziałem, że jest dobrze. Humor mi cały czas dopisywał aż do startu. Przed startem jeszcze spotkałem pana Tomka - mój były nauczyciel WF-u z podstawówki. Chwilę porozmawialiśmy i było około 10 minut do startu, to dla bezpieczeństwa włączyłem sobie już GPS-a, żeby na spokojnie się namierzył. Z racji tej, że wcześniej był start Nordik Walking - dla nieświadomych nieświadomie - jest to dyscyplina marszu z kijkami. Zaśmiałem się, że jak nie będę mógł bigać, to się przebranżowię na tę dyscyplinę. Chociaż i tak wolę biegać. Chwilę przed startem udaliśmy się kawałek dalej do miejsca, gdzie była zaznaczona zielona linia i od niej po chwili odbył się start. Godzina dwunasta i zaczęło się. Zaczął się start trzynastej edycji biegu. Jak zwykle początek biegu - nie dałem porwać się emocjom i na spokojnie zacząłem pierwszy kilometr. Zaplanowane miałem 4:40/km, a czas wyniósł 4:45/km, czyli początek na moją korzyść. Czułem się bardzo dobrze i drugi kilometr namierzałem się stabilizując sobie dystans czego efektem był czas 16s lepszy i wyniósł 4:29/km. Trzeci kilometr był prawie połową trasy, to motywacja rosła i czas był tylko o 5s gorszy - wynosząc 4:34/km. Apogeum szybkości był czwarty kilometr, czego efektem był czas o 14s lepszy - wynoszący 4:20/km. To było trochę za szybko, ale suma sumarium wyszło i tak to czego chciałem nawet jesli piaty kilometr wyniósł 12s gorzej, czyli 4:32/km. Tutaj ten ostatni kilometr był bardzo ciężki. Czułem się bardzo ciężko, ale przyspieszyłem, bo czas ostatniego (pełnego) km poprawiłem o 10 s, gdzie wyniósł 4:22/km. Wtedy czułem się jeszcze gorzej. Do mety zostało 700 m. i czułem, że jest ciężko, ale walczyłem do końca. Końcówkę jeszcze nasze Sokoły biegły i ich dogoniłem. Na koniec trener z nami jechał rowerem i nas dopingował. Ja leciałem ile sił w nogach i na koniec jeszcze dałem sprinta i z pięknym czasem wynoszącym 29:40.5 mogę być z siebie zadowolony. Tutaj też duża zasługa trenera, który nas motywował ,,jeszcze chwilę 300m do mety. Dawajcie, dawajcie!!! To było piękne. Gdy przekroczyłem metę, to padłem na glebę na trawę, bo czułem się słabo, ale za to jaki szczęśliwy, bo czas, który zakładałem był o około półtorej minuty lepszy. Po chwili powstałem i ustawialiśmy się do zdjęcia grupowego. Pstryk i gotowe. Pamiątka jest. Będąc szczęśliwym dzisiaj biegaczem - zaś poczułem się super. Po chwili pogadałem sobie z innymi biegaczami i poszedłem do samochodu się przebrać. Jednak przy naszym aucie był jeden z biegaczy i mnie namawiał żeby wejść do rzeki. Z początku będąc sceptycznie nastawiony, bo w tym miejscu w rzece było dosyć głęboko i po chwili umówiliśmy się, że gdy coś się stanie, to drugi wskakuje. Ja na to jak na lato. Ten kolega wskoczył pierwszy. Gdy widziałem, że bez problemu pływa, to gdy już wychodził z wody, to podałem mu ręki i potem ja wskoczyłem. Było super, ale się trochę bałem. Jednak jak już fajnie było, to po chwili wyszedłem z wody. Za odwagę dostałem czapkę taką gumową do plywania i się zaśmiałem - pierwszy trening morsowania zaliczony. Podziękowałem, że mnie namówił i w miłej atmosfrrze poszedłem do auta się przebrać i wtedy poszedłem na kawę, bo dawali dla biegaczy. Chwilę pogadałem sobie z każdym i nawet drugi raz zaczepił mnie pan Tomek i zapytał - jaki najdłuższy bieg biegałem. No i powiedziałem, że ze Szczecina do Kołobrzegu ultra 151 km. Chwilę jeszcze pogadałem z innymi biegaczami i powoli z Krzysiem udaliśmy się na scenę, gdzie będzie podsumowanie zawodów. Około godziny 14:30 zaczęło się rozdanie nagród dla najlepszych. Cieszyło, to bardzo, że nasze Sokoły licznie stanęli na podium. Nawet po dwie osoby w jednej kategorii wiekowej. To był piękny dzień dla nas zielonych. Jeszcze fajnie poszło nam jako drużyna, bo zajęliśmy pierwsze miejsce. Zresztą drugie Sokoły też bardzo ładnie pobiegli. Wspomnę jeszcze, że fajnie mi się biegło trasę z Maksem z TG Sokół Zblewo - Maks dzięki za motywację i może w jakiś zawodach razem jeszcze się pościgamy, bo dzisiaj i tak to był mój max. Na koniec było jeszcze losowanie dodatkowych nagród. Dużo osób wylosowało jakieś nagrody, ale też się ucieszyłem, bo też padł mój numer startowy i dostałem koszulkę. Nawet w kolorze zielonym - pod kolor barw klubu. Na całkowity koniec było losowanie nagrody głównej, czyli rower. Tutaj wygrać mogły nawet osoby, które już dostały wcześniej nagrody. No i rower wygrała jedna pani z numerem 46. Po zakończeniu pojechaliśmy w dobrych nastrojach do domu.

                      Podsumowując te zawody, to na początek powiem, że zawody były zorganizowane świetnie. Gratulacje dla wszystkich zawodników, dla organizatorów, wolontariuszy oraz służb mundurowych. Brak zastrzeżeń co do organizacji. Daje mi to zielone światło do tego aby za rok znowu tutaj powrócić do Owidza, bo warto. Natomiast jeśli chodzi o mnie, to strzeliłem w dzień ,,sokolim okiem" i te zawody uważam za bardzo udane. Dzięki Artur za wspólną odwagę do wejścia do wody i za czapeczkę.

niedziela, 6 września 2026

VII Bieg o Puchar Wójta - ,,Przebudzenie smoka"

                Po wczorajszych zawodach (w Tczwie na dystansie 10 km), w których pogoda nie rozpieszczała i warunki były ciężkie - kolejnym sprawdzianem były zawody na Leśniczówce obok Twardego Dołu, przy jeziorze Niedackim. Tutaj role się odwróciły - pogoda dopisała. Poniżej przedstawimy to w pigułce.

                Tego, co tego dnia się wydarzyło, to by się niespodziewali nawet Indianie Tarahumara, bo na te zawody pojechałem z Dżekim oraz Beatą. To był kosmicznie wariacyjny wyjazd z takim trio. To było w stylu Tri Talone. Wcześniej umówieni przez heloł moto - zgadaliśmy się jak gęsi do szeregu. Dżeki z Beatą przyjechali po mnie na domki około godziny 10:40. Wcześniej przygotowany siedziałem sobie przed domem na krzesełku niczym Zucerro w teledysku Baila Morena. Ja byłem ubrany na zielono niczym przebojowe warzywa Bondjuel w barwach klubowych K S Sokół Zblewo. Po kilku minutach dojechaliśmy na leśniczówkę. Beata zaparkowała tak jak na kursach po zdanym egzaminie (nie żeby coś - ale ja nie potrafię jeszcze). Po chwili przygotowywaliśmy się. Ubraliśmy się na cebulkę. Było mi trochę zimno, ale tak ma być. Spotkaliśmy naszego kolegę z marszy na orientację - Spadika. Jak zwykle pełen pozitiv. Jeszcze na pozitiv egzaminu na prawo jazdy trochę sobie poczekam. Potem poszliśmy do biura zawodów po pakiety startowe. Rozmawialiśmy z innymi biegaczami. Jedni traktują to tak na poważnie jakby mieli ubrać krawat i iść do biura namieszać w papierach, zaś inni całkowicie fristajlo rakamako for. Takie podejście, to nasza trójka miała, bo prawda Mariuszkowa jest taka - im bardziej się spinasz - tym gorzej, bo wyniku nie zrobisz. No i jak to zawsze bywa zanim robiliśmy rozgrzewkę, to zawsze ta toaleta. Nie żeby jedynka, ale dwójka!!! Ah te dwójki. Du ju hev drobne? No i gdy już byliśmy lżejsi o 800 mg (mikrogramów), to poszliśmy robić rozgrzewkę. Zanim jednak udaliśmy się na rozgrzewkę, to robiliśmy sobie fotki. Ja z Sokołami i potem nasza święta trójca Lupino. Wyglądaliśmy jak profesjonalni biegacze. Beatka jak zwykle drobna dziewczyna, ale charakter twardo postawiony jak ze stali nierdzewnej, bo przyjechała na zawody, żeby tą piątkę utopić w jeziorze. Dżeki niczym Viking strzeżony swojego miejsca i polujący z łukiem strzelającym do piątego koła od wozu. Ja po wczorajszym dniu przyjechałem wołać do Boga THE FLAME o zemstę za wczoraj. No i z radością na uśmiechu poszliśmy zacząć rozgrzewkę. Z początku lekkie rozbieganie, żeby nogi się rozbujały jak za młodu my na huśtawce. Następnym zadaniem były sprinty. Kiedyś mieliśmy kolegę Marka Szpręgę pseudonim sprinter. Robiliśmy 4x po około 100m ile fabryka dała, żeby nogi wiedziały, że mają zapierdalać. Po to je zatrudniłem, żeby szli jak kuna w agreście. We trójkę zrobiliśmy sprinty, a wtedy zaczął padać deszcz. Dla mnie to było jak grom z nieba, bo jeśli taka pogoda będzie dłużej, to cały misterny plan pójdzie w pizdu. Na szczęście, to było tylko takie małe załamanie i to były Tears of the Sun, czyli łzy Słońca. Po rozgrzewce ponieśli mnie diabli do babki klozetowej i musiałem wydusić to z siebie. Beata z Dżekim przeczekali chwilę ten deszcz, no i później przed startem spotkaliśmy się. Jak to przed startem bywa - każdy sobie życzy powodzenia i jest miła atmosferka. Po chwili wójt trzymał pistolet i było odliczanie od pięć do zera i padł strzał niczym moc z super snajperki. Tuta poczułem zupełnie coś innego niż wczoraj - poczułem wielką energię!!! Od początku wiedziałem czego chcę i od początku biegłem tyle ile mogłem, ale też z rozwagą. Pierwszy kilometr zacząłem bardzo dobrze i wiedziałem, że jest dobrze, bo czas wyniósł 4:17/km. Nie chcąc za szybko drugiego kilometra przebiec - próbowałem zwolnić, ale świadomość uświadomiona przez świadomość do pierwiastka pi - nie pozwoliła mi na to, bo przecież biegam u siebie, na moich trasach, które biegam na codzień - no i nawet diabeł mnie nie zatrzymał, a czas był jeszcze szybszy i wyniósł 4:13/km. Wtedy miało być regulowanie tempa i chciałem ze wszystkich sił to trzymać, ale trzeci kiometr zwolniłem aż o 12s i czas wyniósł 4:25/km. Myślałem, że już będzie zero czyli nic, ale nie nie Mariuszek. Trenujesz tutaj na codzień - nie poddawaj się!!! To pomogło!!! Czwarty czas poprawiłem o 5 sekund i wyniósł 4:20/km. Kryzys zażegnany!!! Motywacji dostałem i mówię do siebie dawaj - ostatni kilometr!!! Otuchy jeszcze mi dodał 700m przed metą trener i mówił dawaj Mariusz końcówka 700m!!! To co tutaj się stało, to było niczym przebudzenie smoka. Gdy trener podniósł mnie na duchu, to wtedy przyspieszyłem, ale jeszcze nie na maksa. Ten maks, to 100m przed metą - pobiegłem na zabój!!! Czego efektem był czas 4:02/km. Całkowity czas wyniósł 21:19 i to jest moja życiówka na 5 km, która została pokonana z 27.06.2026 w Tczewie z Flex na 5 km, gdzie czas wynosił 21:46. A więc czas został pokonany o 27s. Wbiegając na metę czułem się przez chwilę ciężko, ale szybko doszedłem do siebie. Po chwili kibicowałem kolejnym zawodnikom i z naszego Sokoła, z drugiego i wszystkim, którzy wbiegali na metę. Po chwili biegł Dżeki na metę z czasem 22:50, czyli po około półtorej minuty po mnie. Po czterech minutach i pięciu sekundach po Dżejku - na metę wbiegła Beata z czasem 26:55. To było piękne - nasza trójka pobiegła pięknie i wszyscy jesteśmy zadowoleni z wyniku. Po chwili rozmawialiśmy sobie z kolegami i innymi biegaczami i poszliśmy na wyżerkę na ognisko. Piekliśmy sobie kiełbaski jak za starych dawnych lat na marszach na orientację. Poczułem się jak niezorientowany w orientacji i wariacji. Gdy już sobie wyżerkę zrobiliśmy, to wtedy udaliśmy się na zakończenie zawodów, czyli rozdanie nagród dla najlepszych. Podium było tak obsadzone, że większość kategorii wiekowej zajęli nasze zielone Sokoły. A zdarzało się, że nawet dwie osoby z jednej kategorii byli na podium. Po rozdaniu nagród impreza była zakończona. Na koniec było losowanie nagród, ale to było tak, że jedna dziewczynka miała typować numery niczym maszyna w totolotka. Po wszystkim jeszcze wszyscy poszliśmy zrobić sobie wspólne zdjęcie z wójtem.

                         Podsumowując te zawody, to muszę przyznać, że organizacja imprezy była na wielkim poziomie. Zawody były przygotowane perfekcyjnie, ale był jeden mały kruczek - taki jak zawsze jest pisany drobnym druczkiem, żeby nie można było się rozczytać - trasa biegu miała być jednak dycha, bo te tereny pozwalają na to by zorganizować taki dystans i mam trochę do tego żal, ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Na zakończenie jeszcze raz bardzo wielkie gratulacje dla Beaty i Dżekiego, żeście mi dali tą - chyba nawet swoją energię, bo z wami czułem się świetnie i dzięki Wam ,,Mam super moce"!!! Mam nadzieję, że jak czas pozwili, to nie raz wyjedziemy na wspólne zawody - tego życzę nam.

VI Mistrzostwa Polski Kolejarzy 2026 - ,,Niewypał z pięknym finishem"

                   Dzisiejszego dnia - tj. 05.09.2026 - odbyły się zawody w Tczewie, które zaliczają się do GP Tczewa. Są to też zawody zaliczane do mistrzostw Polski kolejarzy. Moim zadaniem na tych zawodach miało być sprawdzenie siebie jak będę się czuł biegając tydzień temu też w zawodach w Tczewie. Tamten start był bardzo udany i wykonany w mistrzowskim stylu. Te zawody były troszkę inne i też inaczej się biegało. Dodatkowo pogoda nie dawała za wygraną i silny wiatr połączony z opadami deszczu nie wróżył nic dobrego, ale zawsze jest jakiś pozytyw w negatywie w tych warunkach. Zaczniemy po kolei.

Do dnia wczorajszego nie wiedziałem jak pojadę na zawody. Myślałem, że będę musiał wstać szybko rano i 6:30 jakoś jechać pociągiem i prawie 3,5 godziny spędzić w Tczewie. Pogoda nie rozpieszczała tym bardziej, że co chwilę popadywał deszcz. Jednak wczoraj napisałem na grupie, czy ktoś ma jakieś wolne miejsce w samochodzie i pojedzie na zawody. Okazało się, że kolega klubowy Zenek Hartuna miał miejsce i już wiedziałem, że pojadę z nim na zawody. Dlatego mogłem sobie dzisiaj dłużej pospać. Byłem w Zblewie na noc, więc z Zenkiem się umówiliśmy, że jedziemy o 8:30 do 8:40. Wstałem sobie o 7:30 i tradycyjnie wypiłem z rana kawę, bo uwielbiam kawę. Zapakowałem sobie rzeczy i wyszedłem z domu o godzinie 8:30. Wszedłem do sklepu po zakupy, czyli napoje izotoniczne i kreta. Ten taki szczór co udrażnia rury i zaniosłem mamie. Wtedy wróciłem na stację i kiełbaskę sobie zjadłem. Za chwilę nadjechał samochodem Zenek i wyjechaliśmy do Tczewa. Po drodze sobie porozmawialiśmy na różne tematy. Wiadomo jak sobie pogadasz, to czas mija bardzo szybko. W Tczewie byliśmy przed 10:00. Mieliśmy do zawodów godzinę, więc nawadnianie, toaleta oraz rozgrzewka. Ja ubrałem się cienko przed startem, bo wiedziałem, że pomimo iż jest zimno, to na trasie i tak się przegrzeję, dlatego bluzę z długim rękawem zostawiłem w aucie. W rozgrzewce zrobiłem sobie 4 sprinty. Tak żeby poczuć szybkość. Po rozgrzewce ponownie toaleta. Wtedy jeszcze pogadaliśmy z resztą drużyny z dziewczynami. Jeszcze mówiłem, że czuję formę i polecę na 4:18/km, albo nawet 4:15/km. Było super samopoczucie. Bomba, która miała wybuchnąć - czekała. Po chwili każdy sobie życzył powodzenia i ja tak około 8 minut przed startem włączyłem GPS-a w zegarku, żeby się namierzał. Zbliżał się moment startu i przed rozpoczęciem ustawialiśmy się do zdjęć drużynówek i gdy wszystkie drużyny już miało fotki to potem śpiewaliśmy hymn Polski i było widać powagę sytuacji tych zawodów. To nie są żarty. Tutaj trzeba zasuwać. Po skończonym hymnie oklaski i padł strzał i się zaczęlo - godzina zero o 11. Tak jak zaczęliśmy i ta bomba, która miała eksplodować - niewypaliła. Pierwszy czas wyniósł 4:27/km. Pomyślałem sobie, że to jest za wolno i lekko przyspieszyłem. Efektem tego był drugi kilometr, który miałem w czasie 4:15/km. Gdybym jeszcze przyspieszył, to bym zbliżył się do tego co sobie zaplanowałem. No, ale jak to mówią - mierz siły na zamiary i trzeci kilomttr był tego dowodem i czas wyniósł 4:33/km. Od tego momentu wiedziałem, że już może być ciężko zrobić lepszy wynik niż ten co sobie założyłem, czyli dycha w 43 minuty. Co prawda walczyłem jeszcze jak mogłem i robiłem co mogłem by jeszcze coś z tego czasu wyłuskać i niestety czwarty czas był jeszcze gorszy, bo wyniósł 4:36/km. Tutaj starałem już korygować stabilne tempo, ale nie było tej mocy i piąty czas był najgorszy w całym biegu, bo wyniósł 4:40/km. No, ale dostałem takiego oświecenia, że zaraz będzie powrót. No i gdy wszedłem na zakręt powrotu, to zaraz automatycznie zrobiło się bardzo zimno, bo nawrotka była niestety pod wiatr, a dodatkowo zaczął padać deszcz, czyli hardkore w 100%. No, ale skoro najgorszy czas już był - bynajmniej na razie, to chyba będzie potem coraz lepiej. W trakcie zawodów nie wiadomo co będzie, więc zachowałem zimną krew, a tego efektem był szósty czas, który przebiegłem w czasie 4:33/km. Warunki dalej były ciężkie, ale jakoś próbowałem się ratować z opresji i siódmy czas był podobny do tego i wyniósł sekundę gorzej, czyli 4:34/km. Wiatr i deszcz się uspokoił, więc i czas lepszy, bo ósmy czas wyniósł 4:25/km. Tutaj były czarne myśli - bo wychodziło mi, że ta dycha będzie w czasie 45 minut, a nie tak jak zakładałem w 43 minuty. Żeby do tego nie doszło, to dostałem tutaj wiatr w żagle i trochę jeszcze przyspieszyłem, a dziewiąty czas wyniósł 4:24/km. Ostatni kilometr to blisko mety i pościg za Zenkiem. To też motywowało mnie do szybszego biegania. No i ostatnie metry, to był szybki sprint i lekko szybciej pobiegłem od Zenka. Jednak tutaj nie ma co porównywać, bo Zenek jest 20 lat starszy ode mnie. Udało się przetrwać tę katorgę, a ostatni czas - najlepszy wyniósł 4:14/km. Całość ostateczny czas wyniósł 44:47.3. Udało się poniżej 45 minut. Byłem szczęśliwy i walka była do końca. 

                Po przekroczeniu mety dostając medal reszta sokołów czekało na nas i gratulowali nam wyników. Po chwili Zenek gdzieś poszedł, bo chciałem wziąć rzeczy i się przebrać. Gdy chwilę później znalazłem Zenka, to przebrałem się w długie spodnie i bluzę, bo było zimno. Poszliśmy z Zenkiem na ciepłą zupę i tam czekaliśmy na rozdanie nagród. W klasyfikacji open wśród kobiet drugie miejsce miała nasza Kamila Grzonka z czasem 39:47.26. W klasyfikacjach wiekowych podium jeszcze zajęła Ania Skalska zajmując drugie miejsce w swojej kat K 40-49 z czasem 43:43.27. Wśród mężczyzn mieliśmy też dwa miejsca podium - Pierwsze podium - w swojej klasyfikacji wiekowej M 30-39 3 miejsce zajął Krzysztof Baranowski z czasem 35:33.45. Drugie podium - w swojej klasyfikacji wiekowej M 60-69, którą wygrał - zajął Zenek Hartuna. Jego czas wynosił 44:51.74. Cztery miejsca na podium naszych sokołów było wsoaniałe. Piątym podium było nasze drugie miejsce w klasyfikacji drużynowej, gdzie nasza drużyna zajęła drugie miejsce. Po rozdaniu wszystkich nagród najlepszym było zakończenie imprezy i z Zenkiem razem jechaliśmy do domu. Jeszcze spotkała nas taka ulewa, że musieliśmy zawrócić, bo policja stała i kierowała ruchem i zawróciliśmy i inną trasą pojechaliśmy do domu.

                    Podsumowując te zawody, to powiem tak: - Były on bardzo udane pod wzglem organizacyjnym pomimo iż nie było losowania na zakończenie, to ze strony organizacyjnej - impreza zorganizowana bardzo dobrze, ale warunki były fatalne. Ten dzień pokazał, że bez dobrego dnia - wyniku się nie zrobi - i tak było. Z drugiej strony drugie 5 km - miałem lepsze od pierwszej piątki, bo czas pierwszej piątki wynosił 22:34. Zaś druga połowa wyniosła o 13s lepiej. No i może tak miało być!!! Jutro bieg w Twardym Dole na 5 km i zobaczymy co to będzie.