Dzisiejszego dnia, czyli 13.09.2026 odbył się XIII Bieg Grodzisko Cross. Do wczoraj nie wiedziałem jak pojadę na zawody. Najpierw dzwoniłem do jednego kolegi Zenka potem do drugiego kolegi Krzysia. No i ostatecznie pojechałem z Krzyśkiem. Także skoro wiedziałem, że z Krzysiem pojedziemy, to zgadaliśmy się wczoraj i umówiliśmy się na dzisiaj na godzinę 10. Dlatego zostałem sobie dzisiaj na noc w Zblewie. Rano sobie wstałem przed ósmą i jebnąłem sobie kawę - zresztą jak zwykle. Kawa daje mi siłę i moc. Wtedy o godz chwila przed dziesiątą przyjechał po mnie dziadek. Jak to zawsze z dziadkiem bywa - jest wesoło. Ja od początku czułem, że to będzie mój dzień. No takie moje przeczucie było. Bo obliczając to matematyczno-psycho-fizycznie - jest to dla mnie zielone światło - tak jakby pirani (taka ryba co pożre wszystko) - wrzucić mięso krwiste jak cholera - i w ułamku sekundy tego nie ma - trasa jest wymagająca!!! Cieszyłem się jak dziecko, że mogę siebie sprawdzić w roli ultra. To tak jakbym dzisiaj pobiegł 6,7% ultra. Licząc standardowe ultra setkę. Ze zblewa wyjechaliśmy do Owidza o godz. 09:58.34. Kilkanaście minut jazdy było wesoło. Gadaliśmy różne głupoty i po około dwudziestu minutach my bylim w kroejszy. Zaparkowaliśmy przy rzece wspomień, czyli przy Wierzycy. Udaliśmy się potem do biura zawodów po pakiety. Wtedy ja musiałem iść do glopa zrobić klopa. Porozmawialiśmy sobie z biegaczami, a ja też nawet z drugiego Sokoła, bo fajnie dla mnie jest jak są dwie ekipy z jednej gminy. Ja patrzę to na to z tej strony. Wtedy, cały czas pozytwnie patrząc na pozytywny dzień - chociaż pogoda ponura, ale za to ciepła - nadal czułem się wspaniale. Następnie zacząłem rozgrzewkę i razem z Krzyśkiem sobie z początku potruchtaliśmy lekko. Spotkałem trenera, który rozmawiał z resztą naszej ekipy. Gdy już potem trochę było rozgrzewki, to wtedy ja sam zacząłem robić sprinty. Standardowo robię ich albo cztery albo pięć, to zależy co chcę pobiec. Jeszcze do mnie trener powiedział, że za szybko to robię. Ja powiedziałem, że jest dobrze. Humor mi cały czas dopisywał aż do startu. Przed startem jeszcze spotkałem pana Tomka - mój były nauczyciel WF-u z podstawówki. Chwilę porozmawialiśmy i było około 10 minut do startu, to dla bezpieczeństwa włączyłem sobie już GPS-a, żeby na spokojnie się namierzył. Z racji tej, że wcześniej był start Nordik Walking - dla nieświadomych nieświadomie - jest to dyscyplina marszu z kijkami. Zaśmiałem się, że jak nie będę mógł bigać, to się przebranżowię na tę dyscyplinę. Chociaż i tak wolę biegać. Chwilę przed startem udaliśmy się kawałek dalej do miejsca, gdzie była zaznaczona zielona linia i od niej po chwili odbył się start. Godzina dwunasta i zaczęło się. Zaczął się start trzynastej edycji biegu. Jak zwykle początek biegu - nie dałem porwać się emocjom i na spokojnie zacząłem pierwszy kilometr. Zaplanowane miałem 4:40/km, a czas wyniósł 4:45/km, czyli początek na moją korzyść. Czułem się bardzo dobrze i drugi kilometr namierzałem się stabilizując sobie dystans czego efektem był czas 16s lepszy i wyniósł 4:29/km. Trzeci kilometr był prawie połową trasy, to motywacja rosła i czas był tylko o 5s gorszy - wynosząc 4:34/km. Apogeum szybkości był czwarty kilometr, czego efektem był czas o 14s lepszy - wynoszący 4:20/km. To było trochę za szybko, ale suma sumarium wyszło i tak to czego chciałem nawet jesli piaty kilometr wyniósł 12s gorzej, czyli 4:32/km. Tutaj ten ostatni kilometr był bardzo ciężki. Czułem się bardzo ciężko, ale przyspieszyłem, bo czas ostatniego (pełnego) km poprawiłem o 10 s, gdzie wyniósł 4:22/km. Wtedy czułem się jeszcze gorzej. Do mety zostało 700 m. i czułem, że jest ciężko, ale walczyłem do końca. Końcówkę jeszcze nasze Sokoły biegły i ich dogoniłem. Na koniec trener z nami jechał rowerem i nas dopingował. Ja leciałem ile sił w nogach i na koniec jeszcze dałem sprinta i z pięknym czasem wynoszącym 29:40.5 mogę być z siebie zadowolony. Tutaj też duża zasługa trenera, który nas motywował ,,jeszcze chwilę 300m do mety. Dawajcie, dawajcie!!! To było piękne. Gdy przekroczyłem metę, to padłem na glebę na trawę, bo czułem się słabo, ale za to jaki szczęśliwy, bo czas, który zakładałem był o około półtorej minuty lepszy. Po chwili powstałem i ustawialiśmy się do zdjęcia grupowego. Pstryk i gotowe. Pamiątka jest. Będąc szczęśliwym dzisiaj biegaczem - zaś poczułem się super. Po chwili pogadałem sobie z innymi biegaczami i poszedłem do samochodu się przebrać. Jednak przy naszym aucie był jeden z biegaczy i mnie namawiał żeby wejść do rzeki. Z początku będąc sceptycznie nastawiony, bo w tym miejscu w rzece było dosyć głęboko i po chwili umówiliśmy się, że gdy coś się stanie, to drugi wskakuje. Ja na to jak na lato. Ten kolega wskoczył pierwszy. Gdy widziałem, że bez problemu pływa, to gdy już wychodził z wody, to podałem mu ręki i potem ja wskoczyłem. Było super, ale się trochę bałem. Jednak jak już fajnie było, to po chwili wyszedłem z wody. Za odwagę dostałem czapkę taką gumową do plywania i się zaśmiałem - pierwszy trening morsowania zaliczony. Podziękowałem, że mnie namówił i w miłej atmosfrrze poszedłem do auta się przebrać i wtedy poszedłem na kawę, bo dawali dla biegaczy. Chwilę pogadałem sobie z każdym i nawet drugi raz zaczepił mnie pan Tomek i zapytał - jaki najdłuższy bieg biegałem. No i powiedziałem, że ze Szczecina do Kołobrzegu ultra 151 km. Chwilę jeszcze pogadałem z innymi biegaczami i powoli z Krzysiem udaliśmy się na scenę, gdzie będzie podsumowanie zawodów. Około godziny 14:30 zaczęło się rozdanie nagród dla najlepszych. Cieszyło, to bardzo, że nasze Sokoły licznie stanęli na podium. Nawet po dwie osoby w jednej kategorii wiekowej. To był piękny dzień dla nas zielonych. Jeszcze fajnie poszło nam jako drużyna, bo zajęliśmy pierwsze miejsce. Zresztą drugie Sokoły też bardzo ładnie pobiegli. Wspomnę jeszcze, że fajnie mi się biegło trasę z Maksem z TG Sokół Zblewo - Maks dzięki za motywację i może w jakiś zawodach razem jeszcze się pościgamy, bo dzisiaj i tak to był mój max. Na koniec było jeszcze losowanie dodatkowych nagród. Dużo osób wylosowało jakieś nagrody, ale też się ucieszyłem, bo też padł mój numer startowy i dostałem koszulkę. Nawet w kolorze zielonym - pod kolor barw klubu. Na całkowity koniec było losowanie nagrody głównej, czyli rower. Tutaj wygrać mogły nawet osoby, które już dostały wcześniej nagrody. No i rower wygrała jedna pani z numerem 46. Po zakończeniu pojechaliśmy w dobrych nastrojach do domu.
Podsumowując te zawody, to na początek powiem, że zawody były zorganizowane świetnie. Gratulacje dla wszystkich zawodników, dla organizatorów, wolontariuszy oraz służb mundurowych. Brak zastrzeżeń co do organizacji. Daje mi to zielone światło do tego aby za rok znowu tutaj powrócić do Owidza, bo warto. Natomiast jeśli chodzi o mnie, to strzeliłem w dzień ,,sokolim okiem" i te zawody uważam za bardzo udane. Dzięki Artur za wspólną odwagę do wejścia do wody i za czapeczkę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz